Wszystkie wpisy

Seks z niepełnosprawnym partnerem

Zarówno według specjalistów seksuologów, jak i badaczy zajmujących się funkcjonowaniem osób z niepełnosprawnościami, seks jest naturalnym elementem życia każdego człowieka. A seksualność niepełnosprawnych wcale nie różni się od seksualności pozostałych ludzi.
W kwestii potrzeb seksualnych nieistotny jest poziom sprawności. A zaburzenia w funkcjonowaniu seksualnym mogą przecież dotyczyć każdego z nas. Oczywiście niepełnosprawni ruchowo częściej napotykają na bariery fizyczne, jednak równie dużym problemem są bariery psychologiczne i społeczne. Jeżeli chodzi o bariery fizyczne – to możemy wyróżnić: problemy w wykonywaniu określonych zadań seksualnych, spełnianiu seksualnych ról, samorealizacji. Natomiast bariery psychologiczne wiążą się w dużej mierze z akceptacją własnego ciała, z pokonaniem wstydu przed partnerem (zwłaszcza, jeśli jest pełnosprawny). Bardzo istotne w sferze psychicznej jest uzyskanie wsparcia od partnera, ale także od rodziny. Dzięki nim można sobie poradzić z reakcjami społecznymi, które nie zawsze są pozytywne.
Umiarkowanym optymizmem mogą napawać wyniki badań przeprowadzonych przez prof. Z. Izdebskiego dla TNS OBOP z 2011 roku.
Wynika z nich, że aż 69% Polaków uważa, iż prowadzenie seksualne jest tak samo ważne dla osób niepełnosprawnych fizycznie, jak dla pełnosprawnych. Społeczeństwo akceptuje również posiadanie przez parę niepełnosprawnych fizycznie osób regularnych kontaktów seksualnych (85 %). Co jednak z sytuacją, gdzie tylko jeden z partnerów jest niepełnosprawny? Tutaj tolerancja może być już nieco mniejsza. Nasuwać się mogą skojarzenia z brakiem akceptacji wobec „małżeństw mieszanych” w latach 50 i 60 ubiegłego wieku. Podobnie jak wtedy, tak i obecnie – mamy do czynienia z postacią rasizmu.
Tymczasem seksualność osób niepełnosprawnych nie powinna stanowić tabu i nie powinna być sprowadzana tylko do czynności fizjologicznej. Warto dostrzec wielowymiarowość seksualności, z jej aspektem psychologicznym oraz społecznym